آقاي نيك اهنگ، زخمه بر زخم قرباني مي زنيد نه گزمه!

مدت هاست قلم را به كناري گذاشته ام زيرا زمانه زمانه اي نيست كه قلم را ذوق نوشتن باشد، تو گويي قلم در كاغذ عافيت بچرخد، بهتر است چه كه آن وقت؛ نه قلم، قلم مي‌شود و نه صاحب قلم، همراز ديوار دوستاقخانه؛ با اين وجود لحظاتي هست كه آدمي نمي تواند،حرف نزد و نمي تواند بنشيند و دهان هاي وقاحتي كه به خروش آمده اند را تحمل كند. قصد روده درازي ندارم ديشب بي بي سي گفتگوي خبري داشت با نيك آهنگ كوثر كه هرچند خوش ندارم اينگونه بگويم اما وجنات حضرتش در آب و هواي ملس تورنتو مي درخشيد و پيدا بود بر خلاف همقطاران گرمابه و گلستانش در دوران دور كه اكنون يا در خوف و هراس گريز از مرزها هستند يا در حصار تنگ زندان يا چشم در چشم بازجو، ايشان الحمدالله و المنه آب رفته بود زير پوستش و داشت به پرسش هاي جمال موسوي مجري بي بي سي جواب مي داد تا اينجاي كار عيب ندارد كه هيچ، باعث خوشحالي است اما دريغ ودرد كه آقاي كوثر در پاسخ به پرسش مجري كه از چرايي وضعيت سخت روزنامه نگاران مي پرسيد؛ اصرار داشت كه آنها را عمله و اكره جناح مقابل دولت بداند و دستگيري آنان را نتيجه طبيعي زور و نفوذ قدرت بداند و از همه بدتر آن كه وقتي مجري پرسيد يعني شما مي خواهدي بگوييد اين روزنامه نگاران كه الان در زندان هستند در واقع افراد طيف رقيب بودند كه در نتيجه طبيعي رقابت سياسي در زندان هستند؟ با جسارت تمام از تعبير «بولتن نويس سياسي» و نه «روزنامه نگار» در مورد اين روزنامه نگاران استفاده كرد.
من در شرايطي كه كه هركس بر مخده گرم خود تكيه زده وتئوري پردازي مي كند، هيچ سخني در شماتت نيك آهنگ كوثر ندارم و تنها به طرح دو پرسش بسنده مي كنم: آقاي نيك آهنك كوثر به نظر شما احمد زيدآبادي و باستاني و منتجب نيا و يك دو جين روزنامه نگار ديگر كه اگر نبود استقامت، استقلال و عزت نفسشان، اكنون يا در محيط امن آمريكا يا كانادا مشغول تئوري پردازي و خنديدن به ريش همقطارانشان بودند يا سر در آخور فلان صاحب منصب ذي نفوذ داشتند؛ بولتن نويس سياسي بودند؟ اگر آنها ر ا كاري با مصالحه يا مواجب بگيري سياسي بود چرا اكنون آنهايي كه مدعي آزادي و دموكراسي بودند هر كدام در پشت تريبوني و در فضاي امن كشوري بيگانه روده دراز يمي كنند واينان درمحبس، شرنگ تلخ عذاب را مي كشند؟ديگر اينكه در شرايطي كه سنگ را بسته و سگ را گشوده و هر روز خبر دردآور از فرجام يكي از اصحاب قلم را به بيرون مخابره مي كنند واقعن براي شما چيزي فوري تر و مهم تر از استفاده از چنين تعابيري براي دردمندان خسته و رنجوري كه در زندان ها به جرم نوشتن و انديشيدن تاوان مي دهند نبود؟ آقاي كوثر ديديم وقتي كه مجري با تعجب از شما پرسيد: بنابراين شما هم مثل آقاي احمدي نژاد مساله را از زاويه ديدي متفاوت با سازمان هاي هوادار آزادي قلم مي بينيد اين مساله را طبيعي ميدانيد چطور به صرافت افتاديد و مدعي شديدكه در تلاش ايدبراي آزادي اين زندانيان و رسانه اي كردن وضعيت آنان اما اين سخن شما هم تناقضي آشكار بود كه اگر اگر نبود با چوب بولتن نويس سياسي فشار كنوني به اصحاب قلم را توجيه و تطهير نمي كرديد و تكرار كننده همان حرفهاي ناميموني نبوديد كه ما در ايران هر شب از زبان مجريان برنامه هايي نظير بيست و سي مي شنويم.

کاوش نوشته‌های هم‌دسته: رسانه

برچسب‌ها: نيك آهنگ،روزنامه نگاري

می‌توانید در پایین دیدگاه‌تان را بیان کنید، یا از وب‌گاه خودتان به این نشانی وب همیشگی پیوند دهید.