فرشته، چگونه ديو مي‌شود؟!

مي‌گويند سعيد امامي -از متهمان به ارتكاب قتل‌هاي زنجيره‌اي- شخصي دائم الوضو بوده است، دينداري با شخصيت آرام  كه درگرماي تابستان روزه دار بود و درعين حال، تحصيلات عاليه دردانشگاه‌هاي آمريكا داشته است. جمعه گذشته و پس از اينكه دو جوان به جرم محاربه اعدام شدند، آقاي جنتي از دستگاه قضايي به خاطر قاطعيت شان تشكر كرده است و حسني امام جمعه اروميه نيز پيشنهاد داده است كه اجساد اين دو تن را سوار الاغ كنند ودر شهر بگردانند تا مايه عبرت ديگران شود و مستمعين سخنان اين دو تن نيز لاجرم دينداراني بوده‌اند كه براي انجام آيين عبادي نماز جمعه وضو گرفته و قربه الي الله به مصلي يا محل اقامت نمازجمعه رفته اند(يعني همان هايي كه چند روز ديگر -اربعين- بنا برفطرت نوع دوست و نازك طبع و انساني خود، براي طفل چندماهه امام حسين ومظلوميت سكينه و زينب اشك خواهند ريخت).

قدرت دروغين،احساسات دروغين!

همان‌گونه كه صادق هدايت گفت: «درزندگي لحظاتي وجود دارد كه مثل خوره آدم را مي‌خورند»، شايد بتوان گفت كه عكس هايي هم هستند كه همين كار را با روح آدمي مي‌كنند. تايم، اسم اين عكس را گذاشته است «قلب شكسته»Heartbroken طنزي كلامي و درست مقابل «صليب شكسته» cross broken كه نماد نازي‌هاي آلمان بود.

نگاهي غير اقتصادي به بحراني اقتصادي

نمي دانم تا به حال چند بار گذارتان به پزشك افتاده و در جواب معده درد يا درد‌عضله يا فلان حساسيت پوستي، اين عبارت كلي را شنيده‌ايد كه «از اعصاب است!». اعصاب و پيشرفت علم عصب شناسي در كنار فوايد غير قابل انكار خود، البته اين حُسن را براي برخي داشته است كه- مثل شاعراني كه به هنگام تنگ آمدن قافيه از اختيارات شاعري مايه مي گذارند- بلافاصله به سراغ اعصاب بروند و يك جوري سروته قضيه را، هم بياورند. ( يك بار دوستي به شوخي مي گفت قديمي ها كه مثل ما با اعصاب آشنايي نداشتند وقتي اعصابشون بهم مي‌ريخت چي مي‌گفتند؟ درجواب گفتم: عبارت قديمي «اوقاتم تلخ» است، شايد معادل همان « اعصاب ندارم» كنوني باشد اما حُسن قديم نسبت به اين روزها آن بود كه ديگر هر چيزي را به اين اعصاب ربط نمي‌دادند و آن را «آچار فرانسه» تشخيص تمامي انواع امراض قرار نمي‌دادند).

آواتار،ظاهرهولناك فناوري و باطن لطيف دعوت به درك روح جهان

ديشب بالاخره فيلم «آواتار» جيمز كامرون را ديدم، فيلم سازي كه ازمضمون هاي ساده و به ظاهركوچه بازاري فيلم هايي مي سازد كه بار سنگين داستان را جلوه هاي ويژه وهزينه‌هاي هنگفت فيلم برعهده مي گيرند(طرح فيلم از سال ها پيش توسط جيمز کامرون ريخته شده است. وقتي که وي براي بار اول درمورد طرح اش با تيم فني صحبت کرده، به وي گفته شده بود که امکان ساخت چنين فيلمي با تکنولوژي فعلي وجود ندارد و او مجبور شد تا بعد از ساخت فيلم تايتانيک  صبر کند). قصد ندارم دراينجا از‌هزينه سيصد تا پانصدميليون دلاري فيلم و بزك دوزك هايش حرف بزنم، چون احتمالن در اين باره زياد شنيده‌ايد بلكه مي‌خواهم بگويم؛ بر خلاف آن عده كه معتقدند اين فيلم بيشترازنظر جلوه‌هاي خارق العاده تكنيكي اش، مطرح است و نه مضمون، معتقدم كه از قضا، تلفيق خوبي ميان محتوا و تكنيك صورت گرفته است و به شكل بسيار خلاصه چند نكته اي كه در مورد اين فيلم به ذهنم رسيده است را مي گويم: